Notes turystyczny `nad morzem`.

Świnoujście – zagospodarowanie i ruch turystyczny

admin — Sat, 17 Sep 2011 07:49:44 +0000

Świnoujście ma ok. 150-letnie tradycje miejscowości wypoczynkowo-uzdrowiskowej. Przed wojną czynne były tu 33 hotele i ok. 150 pensjonatów liczących łącznie 4 tys. miejsc noclegowych. Rocznie, w okresach pomyślnych, miasto odwiedzało 30—40 tys. osób.
Niestety urządzenia wczasowo-wypoczynkowe zostały przez wojnę w większości zniszczone. W wyniku 25 lat pracy odbudowano dzielnicę uzdrowisko-wo-wczasową i w 1970 r. baza uspołeczniona liczyła ok. 10 tys. miejsc. Bazę w kwaterach prywatnych ocenia się na ok. 20 tys. miejsc. Mieści się ona w dużej mierze w jednorodzinnych domkach, których powstały dwie dzielnice (przy Kapitanacie Portu i przy granicy).
Kuch turystyczny jest obecnie 10-krotnie większy niż przed wojną. W 1970 r. oceniano go na pół miliona osób, w tym 150 tys. wczasowiczów, 250 tys. uczestników wycieczek i około 100 tys. uczestników wypoczynku świątecznego. Łącznie wszyscy spędzili w Świnoujściu ok. 3,5 miliona dni. Przeciętnie w sezonie letnim przebywa w mieście 30 tys. wczasowiczów i turystów.
Sezon turystyczny trwa od maja do września; maj i czerwiec to szczyty wycieczkowe, lipiec i sierpień to czas przewagi pobytów wypoczynkowych. Cały rok czynne są sanatoria, w których liczba miejsc stale rośnie.
Systematycznie wzrasta również napływ turystów zagranicznych. Do 1964 r. byli to głównie Czesi i Słowacy oraz obywatele Związku Radzieckiego, z chwilą uruchomienia linii promowej do Szwecji czołowe miejsce pod względem ilości zajęli turyści szwedzcy.
Klimat i lecznictwo
Klimat Świnoujścia jest morski. Cechuje się on zmniejszeniem dobowych rocznych wahań temperatury powietrza. Stosunkowo nieduże są też opady atmosferyczne (550 mm rocznie). Wpływ morza sprawia, że zimy są łagodne mniej mroźne i mniej śnieżne, a lata niezbyt upalne. Po pięknej jesieni następuje lekka zima; wiosna jest nieco spóźniona, co jest wynikiem oddziaływania wychłodzonych mas wód morskich. Częściej niż w głębi kraju wieją, wiatry o średniej lub dużej prędkości działając bodźcowo na organizm. Przynoszą one znad morza powietrze czyste, o małej ilości drobnoustrojów, przesycone parą wodną z zawartością chlorku sodowego, jodu i bromu.
Podstawowe znaczenie dla kąpieliska morskiego ma klimat panujący latem; jest on — jak w całym kraju — dość kapryśny i zmienny, trudny do określenia. Przeciętnie przypada latem ok. & godz. ze słońcem na dzień, ale zdarzają się również długie okresy wspaniałej pogody i odwrotnie — tygodnie deszczowe. Działanie klimatu morskiego jest bodźcowe, działa on hartując na ustrój człowieka.
Rozległe płytkie wody brzegów Zatoki Pomorskiej cechują stosunkowo dość wysokie temperatury wody, co sprzyja korzystaniu z kąpieli.
Obok właściwości klimatycznych duże znaczenie dla przybywających na leczenie mają zasoby solanki i borowiny, Świnoujście posiada kilka odwiertów solanki oraz bogate pokłady borowiny. Zakłady przyrodolecznicze udzielają dziennie ponad 2 tys. zabiegów. Rocznie z urządzeń sanatoryjnych korzysta ok. 17 tys. osób. Osiągnięcia lecznicze uzdrowiska znane są nie tylko w kraju, ale i za granicą, szczególnie w zakresie chorób układu oddechowego, układu krążenia, niektórych chorób układu wydzielania dokrewnego i skóry.
Walory środowiska przyrodniczego
Charakterystyczną cechą środowiska przyrodniczego Świnoujścia i jego okolicy są wody i lasy oraz żyjące w nich zwierzęta. Ponieważ partie zurbanizowane zajmują tylko ok. 1/10 powierzchni miasta, rejony wypoczynkowe i spacerowe są tu szczególnie rozległe.
Plaża w Świnoujściu jest bardzo szeroka i ma długości ok. 6 km (5 km na Uznamie i 1 km na Wolinie). Do plaży przylegają wydmy białe ze skąpą roślinnością, wśród której czasem jeszcze można spotkać mikołajka nadmorskiego rosnącego pomiędzy trawami i krzewami specjalnie tu sadzonymi w celu umocnienia wydm. Ku południowi rozciągają się wydmy szare pokryte lasami.
W bezpośredniej okolicy miasta — niezależnie od parku Zdrojowego — znajdują się liczne kompleksy leśne; na zachodzie nad brzegiem morza Świdne Lasy o powierzchni ok. 7 km2. Na południu Lasy Uznamskie liczące ok. 20 km2. Kompleks na wyspie Karsibór ma powierzchnię 5 km2. Na wyspie Wolin, w rejonie Chorzelina, są niewielkie przestrzenie leśne, które łączą się z Lasami Przytorskimi i przez nie można dotrzeć aż do Wolińskiego Parku Narodowego leżącego w centrum wyspy. Duże są też przestrzenie łąk; obejmują one wschodnią część wyspy Karsibór, cały Wielki Krzek i wiele wysp na Starej Świnie.
W takim środowisku nie brak i zwierząt: ptaków i ssaków. Nad Bałtykiem — przy jego otwartych wodach — żyją liczne gatunki mew; na łąkach Karsiboru można spotkać ponad 10>0 gatunków innych ptaków, orły morskie — bieliki, kormorany, łabędzie itp. Nie brak tu również ssaków, sarn i dzików doskonale pływających z wyspy na wyspę razem z młodzieżą. W wodach Zalewu Szczecińskiego żyją głównie ryby słodkowodne; nad morzem wędkarze łowią ryby i słonowodne i słodkowodne, te ostatnie bowiem z prądem Świny wypływają głęboko w wody Bałtyku. Jeszcze 100 lat temu zjawiały się tu bardzo często foki — największe ssaki Bałtyku, ale ponieważ czyniły szkody w sieciach i za każdą zabitą fokę płacono nagrodę, obecnie spotyka się je bardzo rzadko. Tym niemniej czasem zdarza się je spotkać nawet pod Szczecinem.

kwatery
Domki letniskowe
Apartamenty

komunikacja w Świnoujściu

admin — Sat, 17 Sep 2011 07:45:16 +0000

Świnoujście ma przez cały rok, a szczególnie w sezonie letnim, doskonałe połączenia komunikacyjne z innymi częściami kraju, a także, dzięki promom morskim, ze Szwecją.
Podstawowe znaczenie mają połączenia kolejowe. Świnoujście jest stacją końcową, dworzec znajduje się na wschodnim przedmieściu, na Warszowie. Stąd w sezonie letnim odchodzą ekspresy „Błękitna Fala” do Warszawy i „Wawel” do Krakowa. Miasto ma także połączenie z Pragą oraz z wszystkimi ważniejszymi miejscowościami w kraju. Przez cały rok kursują bezpośrednie wagony łączące Świnoujście ze stolicą.
Komunikację z najbliższymi miejscowościami wczasowymi wyspy Wolin i rejonu kamieńskiego zapewnia gęsta sieć autobusowych połączeń regionalnych (o wielkiej częstotliwości w sezonie letnim). Dworzec autobusowy jest na Warszawie, bezpośrednio przed dworcem kolejowym; latem można stąd dotrzeć do wszystkich ważniejszych miejscowości wczasowo-wypoczynkowych aż po Koszalin i Kołobrzeg włącznie. Autobusy odchodzą również do Gdańska i Gorzowa. Te liczne połączenia umożliwiają poznanie całego zachodniego wybrzeża.
Ważne zadania spełnia w zakresie komunikacji żegluga przybrzeżna. Utrzymuje ona regularne połączenia statkami i szybkimi wodolotami ze Szczecinem. Organizowane są również rejsy do Międzyzdrojów, wycieczki w morze, a czasem przejazdy do innych portów (Kołobrzeg, Ustka, Gdynia, Gdańsk). Dużym powodzeniem cieszą się rejsy do Szczecina oraz wycieczki na wody Zatoki Pomorskiej (organizowane kilka razy dziennie).
Wielkie znaczenie dla Świnoujścia jako kąpieliska o znaczeniu międzynarodowym mają połączenia promowe ze Szwecją (port w Ystad). Od kilku już lat każdego dnia z dworca promowego — położonego niedaleko dworca kolejowego — odchodzą do Szwecji polskie promy „Gryf” i „Skandynawia” zabierając pasażerów i ich samochody osobowe oraz samochody ciężarowe z towarami. W sezonie letnim dziesiątki tysięcy cudzoziemców przybywa tą północno-zachodnią bramą wjazdową do naszego kraju, by wypoczywać na świnoujskiej plaży, zwiedzać Polskę lub udać się do naszych południowych sąsiadów w kierunku półwyspu Bałkańskiego. Szosa E 14 łączy za pośrednictwem promu szwedzkie miasto Malmó przez Ystad i Świnoujście z Triestem, Bałtyk z Adriatykiem.
Miasto posiada również komunikację wewnętrzną promową i autobusową. Rozdzielone Świną części miasta łączą promy osobowo-towarowe oraz stateczki osobowe (zwane tu tramwajami wodnymi), które zastępują nie istniejący most; i z tej przyczyny korzystanie z tych środków transportu jest bezpłatne. Komunikację lądową z bardziej odległymi dzielnicami utrzymują autobusy miejskie; sieć takich połączeń jest odrębna dla dzielnic położonych na Uznamie i dla rejonów wolińskich. Przystanki wyjściowe są położone przy przystaniach promów miejskich. Miasto ma również taksówki.
Jadąc do Świnoujścia można korzystać również z połączeń lotniczych. Lotnisko szczecińskie znajduje się w okolicy Goleniowa (ok. 35 km na pn. od Szczecina). Z lotniska do Goleniowa dowozi specjalny autobus, skąd już koleją lub autobusem można kontynuować podróż do Świnoujścia (turyści zagraniczni wsiadający na prom morski jadą aż do stacji kolejowej Świnoujście-Port oddalonej o kilkaset metrów od dworca głównego).

Noclegi na wakacje: kwatery nad morzem na wakacje, domki letniskowe nad morzem na wakacje w Polsce.
wczasy nad morzem w Polsce.

Położenie Świnoujścia

admin — Sat, 17 Sep 2011 07:42:04 +0000

Odra — wielka rzeka naszych ziem zachodnich — uchodzi do Bałtyku trzema ramionami: zachodnie Piana znajduje się na obszarze Niemiec, środkowe Świna jest w pobliżu naszej granicy państwowej, a wschodnie — Dziwna oddziela polskie wyspy morskie od lądu.
Pomiędzy tymi ramionami ujścia Odry znajduje się kraina ponad 40′ wysp morskich. Dwie z nich Wolin i Uznam mają większe rozmiary. Inne są stosunkowo niewielkie, ale właśnie one stanowią istotny element krajobrazu okolic Świnoujścia.
Największa z wysp Uznam liczy 424 km2 powierzchni. Wschodni jej kraniec, położony nad brzegiem Świny — należy do Polski. Dalsze przedmieścia noszące ogólnie nazwę Warszów leżą na wyspie Wolin.
Wolin, druga co do wielkości wyspa rejonu ujścia Odry, ma powierzchnię 245 km2 i kształt dużego, nieregularnego trójkąta z daleko ku wschodowi i zachodowi wysuniętymi półwyspami. Kraniec zachodniego Półwyspu Przytorskiego zajmują wschodnie dzielnice miasta.
świnoujście (2r—3 m npm.) leży na krańcach opisanych wyżej wysp, przez jego środek płynie Świna. Na części uznamskiej znajduje się śródmieście z obiektami administracyjnymi, centrum handlowym i głównymi -dzielnicami mieszkalnymi. Tu także jest kąpielisko i uzdrowisko, główna plaża oraz piękny park Zdrojowy. Natomiast na Wolinie mieszczą się główne partie portu, dworce — kolejowy, autobusowy i kursujących do Szwecji promów morskich, baza rybacka, mieszkalne dzielnice rybackie oraz niewielkie stosunkowo dzielnice wczaso-wowypoczynkowe.
Położenie miasta jest w skali kraju wyjątkowe. Przez jego środek — wodami Świny — wiedzie droga wodna do portu w Szczecinie. Droga ta biegnie na północnym odcinku trasą Świny, a na południowym sztucznym przekopem przez wyspę Uznam tzw. Kanałem Piastowskim. Kanał ten odciął od wyspy Uznam jej fragment zwany Karsiborem, na którym znajduje się wioska — przedmieście o tej samej nazwie. Karsibór bowiem — łącznie z, kilkoma innymi wyspami, między innymi Wielkim Krzekiem oraz ostrowami Starej Świny — wchodzi w skład terenów administrowanych przez miasto.
Świnoujście jest siedzibą powiatu wolińskiego. Gospodarczo jest ściśle związane ze Szczecinem, stanowi jego awanport (przedporcie). Leży na obszarach aluwialnych, usypanych przez prądy morskie i wiatry w ciągu ostatnich kilku tysięcy lat. Wzniesienia dyluwialne, a więc starsze, polodowcowe, znajdują się w odległości kilku kilometrów na zachód od miasta, ku wschodowi zaś w odległości ok. 15 km (przy Międzyzdrojach).
Na przestrzeni tysięcy lat w rejonie ujścia Odry, a szczególnie w okolicy obecnego Świnoujścia następowały znaczne zmiany linii brzegu morskiego i wybrzeży Zalewu Szczecińskiego. Ląd stale się tutaj powiększał. Wody systematycznie osadzały coraz to więcej piasków, wiatry usypywały nowe wydmy; w ten sposób powiększały się mierzeje, na których obecnie znajduje się miasto.
Miasto zajmuje 127 km2, na tereny zurbanizowane przypada zaledwie 1/10 powierzchni. W skład terenów administrowanych przez Świnoujście wchodzą duże obszary wodne oraz znaczne przestrzenie Zalewu Szczecińskiego o łącznej powierzchni ok. 45 km2, ok. 1/3 zajmują tereny leśne; jest także wiele łąk — głównie na wyspach oraz piaszczyste plaże.

Dźwirzyno
Sarbinowo
Międzyzdroje
Dąbki

Świnoujście ogólne informacje

admin — Sat, 17 Sep 2011 07:39:27 +0000

Świnoujście — najwięcej ku zachodowi wysunięte polskie kąpielisko morskie, a równocześnie stale rozwijający się port oraz duża baza rybacka — jest celem setek tysięcy turystów rocznie. Przybywają oni tutaj na kilkunasto dniowy wypoczynek, względnie dla poznania tej atrakcyjnej przymorskiej miejscowości o znaczeniu międzynarodowym.
Świnoujście to miasto przygraniczne, położone na wyspach ujścia Odry (kilka tych wysp należy do Niemieckiej Republiki Demokratycznej). Miasto jest równocześnie stolicą jedynego na naszym wybrzeżu rejonu wyspiarskiego, składającego się z ponad 40 wysp morskich, których znaczna część należy do miasta położonego nad Świną i Bałtykiem.
Wyspy oblewają od północy wody Bałtyku, a od południa rozległy Zalew Szczeciński. Wzdłuż brzegu morza — aż po polsko-niemiecką granicę — ciągną się szerokie piaszczyste plaże przylegające bezpośrednio do wielkich lasów. W okolicy miasta, prawie we wszystkich kierunkach, turysta znajdzie duże przestrzenie leśne, a w nich spokój, bogactwo roślin i zwierząt. Kogo interesuje turystyka kwalifikowana może na kajaku pływać pomiędzy wysepkami wstecznej delty Świny i obserwować pracę rybaków lub świat ptaków i ssaków, które na odludziach wiodą spokojny żywot.
Świnoujście jako kąpielisko morskie znane jest od początków XIX w. Na przełomie XIX i XX w. uruchomiono tutaj również uzdrowisko. Jest to więc miejscowość o tradycjach turystyki zdrowotnej. Ostatnie 25-lecie sprawiło, iż liczba przybywających
turystów — w porównaniu z latami przedwojennymi — wzrosła 10-krotnie.
Współczesne Świnoujście to nie tylko wielkie kąpielisko i uzdrowisko czynne cały rok; to także czołowy ośrodek naszego przemysłu rybnego oraz stale rozbudowywany port. W wyniku około 20 lat pracy na południowo-wschodnim przedmieściu Klicz powstała baza rybołówstwa dalekomorskiego, z której rybacy wypływają na odległe morza. W bazie przetwarza się złowione ryby, które wysyłane są na cały kraj i za granicę. Tu też znajduje się jedyne w kraju muzeum ryb mrożonych, gdzie można podziwiać egzotyczne okazy złowione przez rybaków na morzach świata.
Od lat trwają również na przedmieściu Chorzelin (zachodni kraniec wyspy Wolin) prace inwestycyjne związane z rozbudową portu. Decyzje ostatnich kilku lat sprawiły, iż istniejąca przy bazie rybackiej niewielka stocznia będzie rozbudowana na potężny zakład, dorównujący innym tego typu placówkom polskiego wybrzeża.
Świnoujście liczy obecnie ok. 30 tys. stałych mieszkańców. Latem liczba ta co najmniej się podwaja, tak wielki jest ruch turystyczny. Zapadły już decyzje, iż za lat kilkanaście miasto będzie liczyło 70— 80 tys. stałych mieszkańców.

Mrzeżyno
Trzebiatów
Dziwnów
Świnoujście
Dziwnówek

Dzieje Świnoujścia

admin — Fri, 16 Sep 2011 07:45:25 +0000

W 875 r. kronikarz zwany Geografem Bawarskim wymienia plemię Wolinian. Tereny obecnego Świnoujścia w IX—X w. wchodziły w skład plemiennego państwa Wolinian, które w X w. Mieszko I przyłączył do Polski.
Przekazy historyczne wspominają, iż u ujścia Świny, na obydwu jej brzegach istniały dwa grody obronne. Gdy zniszczył je sztorm morski zostały odbudowane, ponieważ były ważnym punktem strategicznym. Ponownie uległy zniszczeniu podczas najazdów duńskich w końcu XII w.

Z późniejszych okresów wiadomości o dziejach rejonu ujścia Świny są bardzo skromne; wiadomo, iż znajdowały się tutaj dwie maleńkie wioseczki zamieszkałe przez rybaków i przewoźników, którzy pomagali kupcom podczas przeprawy na tym ważnym trakcie handlowym wiodącym do Wolina, Kamienia i Kołobrzegu oraz Szczecina. W II poł. XIII w. książę Barnim I wystawił w tym rejonie komorę celną, dość warowną, zwaną czasem zamkiem. W połowie XIV w. po zachodniej stronie Świny wybudowano kościół, co wskazuje na wzrost liczby ludności.
W 1630 r. tereny te zajęli Szwedzi, a w początkach XVIII w. Prusy objęły w „tymczasową administrację” Szczecin i wyspy u ujścia Odry. Szwedzi jednakże nadal dzierżyli tereny nad Pianą i na towary sprowadzane przez szczecińskich kupców nakładali wysokie cła. Fakt ten zadecydował o powstaniu Świnoujścia, gdyż kupcy szczecińscy pragnęli mieć własne „nieskrępowane” wyjście na morze. Opracowano plan pogłębienia Świny oraz budowy portu i miasta. Roboty te realizował Holender w służbie pruskiej generał Wallrabe. Trudności były różnego rodzaju; budowane konstrukcje niszczyło morze. Również Szwedzi niechętnie patrzyli na powstanie portu w świnoujściu i niszczyli rozpoczęte prace (w czasie wojny 7-letniej w 1. 1756— 1763). Wówczas dla obrony ujścia Świny rozpoczęto wznoszenie fortyfikacji.
W 1765 r. Świnoujście uzyskało przywileje miejskie. Rozwój miasta i portu był powolny, ale stały. Pod koniec XVIII w. miasto liczyło ok. 2 tys. mieszkańców i posiadało 34 ulice; kupcy szczecińscy otwierali tutaj swoje kantory, magazyny i domy handlowe. Potem przyszły znowu trudne czasy wojen napoleońskich, które nie sprzyjały rozwojowi życia gospodarczego.
Nowy etap w dziejach miasta to okres po wojnach napoleońskich; znikają wówczas wiatraki, buduje się nowe domy; Świnoujście staje się portem macierzystym floty. Rozpoczyna się napływ letników na piękne plaże. Rok 1824 uważa się za datę powstania kąpieliska morskiego. Pod koniec wieku XIX miasto uzyskuje połączenie kolejowe; budowane są również wszelkie urządzenia komunalne. Badania geologiczne ujawniły istnienie solanki, co pozwoliło na uruchomienie uzdrowiska. Powstają nowe dzielnice mieszkalne i wczasowe, a także zakłady przemysłowe związane z portem. W 1939 r. — w chwili wybuchu wojny — miasto licz.; ło ok. 29 tys. mieszkańców.
Druga wojna światowa zaważyła na życiu miasta. Cały potencjał gospodarczy związano z produkcją na cele wojenne; dzielnice wczasowe zamieniono na szpitale dla rannych żołnierzy. W mieście i jego okolicy powstały liczne obozy pracy przymusowej, karne i jenieckie. Oblicza się, że ood koniec wojny przebywało w nich ok. 15 tys. osób, głównie Polaków i Rosjan, ale nie brakowało również obywateli innych krajów. Świnoujście było terenem licznych egzekucji wykonywanych na ludności polskiej oraz na robotnikach przymusowych innych narodowości.
Tym niemniej — mimo że była tu ważna baza niemieckiej marynarki wojennej — przez długi okres panował względny spokój. Masowe naloty radzieckie i alianckie rozpoczęły się w ostatnim okresie wojny. Samoloty alianckie rzucały miny na wody portowe, a 12 marca 1945 r. 192 samoloty zbombardowały port. W nalotach brały również udział polskie jednostki (2 pułk nocnych bombowców „Kraków”).
Sytuacja miasta stała się szczególnie trudna w ostatnich miesiącach wojny. Niemcy utworzyli tutaj grupę bojową „Schlesien” złożoną w dużej mierze z jednostek holenderskich, ukraińskich i litewskich. Przez Świnoujście ewakuowali także urządzenia oraz ludność ze Szczecina. W kwietniu i maju 1945 r. wywieziono tą drogą ok. 70 tys. ludzi.
Miasto zostało wyzwolone w ostatnich dniach wojny w wyniku tzw. „operacji berlińskiej”. W dniach 4—5 maja jednostki radzieckie sforsowały Dziwnę i doszły do Świny. Równocześnie dnia 5 maja inne jednostki weszły od strony zachodniej do centrum miasta położonego na wyspie Uznam.
Do października 1945 r. Świnoujście pozostawało w radzieckiej strefie okupacyjnej. Gdy w końcu września ustalono przebieg granicy na odctoku Świnoujście — Gryfino, dnia 6 października weszły do miasta ekipy polskie. W Świnoujściu było wówczas ok. 10 tys. Niemców.
Rozpoczął się okres polskiego osadnictwa i odbudowy. Inwentaryzacja przeprowadzona w 1945 r. wykazała, że 854 budynki były zniszczone całkowicie, a 1685 wymagało odbudowy. Ogólny stan zniszczeń oceniono fia 55%.
Podstawowe znaczenie dla odbudowy miasta miały uchwały Rady Ministrów z 1958 i 1959 r. w sprawie kierunków rozwoju i środków związanych z odbudową Świnoujścia. Uchwały te obejmowały wszystkie dziedziny życia miasta, a przede wszystkim rybołówstwo i port, urządzenia komunalne i komunikacyjne, problemy uzdrowiska i turystyki! itp. Nakłady inwestycyjne w 1. 1960—65 wyniosły 2,6 miliardów złotych, a w 1. 1966—70 ok. 2,4 miliarda. W wyniku tych inwestycji, głównie rybackich i portowych, ale w dużej mierze i turystycznych Świnoujścia stało się znowu ważnym ośrodkiem życia gospodarczego i osiągnęło liczbę ok. 30 tys. mieszkańców. Dalsze perspektywy rozwojowe wskazują, iż za kilkanaście lat miasto będzie liczyło 70—80 tys. mieszkańców i stanie się jednym z ważniejszych portów Bałtyku.

kwatery
Domki letniskowe
Apartamenty